درباره مستند «اژدر خالکوب»/ از سینما تا نقالی، از رؤیا تا مرگ

به گزارش هاشور نیوز به نقل از روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، یک مستند کوتاه که هر چه پیش می‌رود، جذاب‌تر می‌شود. «اژدر خالکوب» در نگاه اول شبیه انبوه مستندهایی است که یک شخصیت معمولی را محور قرار می‌دهند، فیلم‌هایی ساده که پیچیدگی و ابهام ندارند و از خلال روایت یک زندگی معمولی پیش می‌روند. اما اژدر، بیش از یک سوژه است، پیرمردی حاشیه‌نشین با زندگی بسیار محقر که زندگی عجیبی داشته، از علاقه به نقاشی و ساخت پرده، تا دل بستن به سینما و حتی تجربه بازیگری در خاطر او و خانواده‌اش نمی‌گنجیده، اما زندگی با اژدر بازی‌های فراوانی داشته. علی قاسمی در این فیلم کوشیده در فرصتی نیم‌ساعته و با سرعت فراوان به این زندگی سرک بکشد و درنهایت دوربینش را از اتاقِ جالب و به هم ریخته اژدر بیرون بیاورد و او را تنها بگذارد. با یک زندگی که شبیه سینماست، حتی اگر مثل سینما رویه شیرین و پر زرق و برقی نداشته باشد.

زبان فیلم ترکی است، اژدر کمتر فارسی صحبت می‌کند، این ممکن است ارتباط تماشاگر را با فیلم به هم بزند، یا مخدوش کند، اما برای تماشاگری که با فیلم همراه شود، شخصیت اژدر، با سیگار کشیدن‌های مدام، دست‌های لرزانی که رویشان خال کوبیده، حلقه‌های فیلم مانده در قفسه و لیوان‌های چای، معنا پیدا می‌کند و سیمای او به‌عنوان یکی از قربانیان سرنوشت (یا سینما) کامل می‌شود.

جالب است که با وجود تلخی‌های مدام، اژدر از زندگی و سرنوشتش راضی است و دلخوری بابت کمبودهای زندگی‌اش ندارد. اژدر نمونه آن‌هایی است که غرق در هنر می‌شوند و هنر آن‌ها را با خود، همچون سیلابی می‌برد، زندگی اژدر از همان روزها که طراحی و نقاشی را انتخاب کرد یا سراغ کشیدن چهره معصومین روی پرده نقالی رفت، دیگر دست او نبود، هنر او را وسوسه می‌کرد. روزی چهره معصومین را به ذهن می‌سپرد، روزی خال می‌کوبید، روزی دیگر سراغ سینما می‌رفت و جذاب‌ترین هنرهاست.

فیلم علی قاسمی، ادای دین به یک عشق سینماست. فیلمی گرم و صمیمی و کوچک درباره مردی که نیست، خاطره‌ها و یادبودهایش، گم شده و نامش در هیچ تیتراژی جز مستند کوتاه «اژدر خالکوب» ثبت نشده است.