آژمان

درود، من کار رو دوست داشتم...ویرانگری های مختلف نویسنده درمند که به خود زنی و خودکشی از خود به واسطه نوشته هایش می رسد و آنقدر درد افزایش پیدا می کند که از صحبت کردن با خود و نوشتن و نشخوار فکری به اکت های جسمی و فیزیکی و فریاد میرسه... همیشه هنر درد داشته و این رنج را کسی جر هنرمند به ارث نمی برد...

نگاهی بسیار زیبا و تأمل برانگیز به موضوع ، نوشته و کارگردانی قابل تحسین است ، برای این گروه، آرزوی موفقیت می‌کنم و امیدوارم بتوانم آثار بیشتری را از آنان ببینم. جا دارد از کارگران فیلم آقای مرتضی دلگشا سعدی تقدیم و تشکر شود.