مونیکا بلوچی در «کتیچه» ساخته جیووانی تورتوریچی، نقش مادری گرفتار فشارهای اجتماعی و خانوادگی را بازی میکند؛ فیلم با تهیهکنندگی لوکا گوادانینو در جشنواره لوکارنو حضور دارد.
به گزارش هاشورنیوز به نقل از هالیوود ریپورتر، مونیکا بلوچی با فیلم «Ketticè» کتیچه، ساخته جیووانی تورتوریچی، به هفتادونهمین جشنواره فیلم لوکارنو آمده است؛ درامی درباره نوجوانی، آزادی و شکاف میان نسلها که لوکا گوادانینو از تهیهکنندگان آن است. بلوچی در این فیلم نقشی متفاوت از کارنامه خود را تجربه کرده و در قالب مادری گرفتار فشارهای اجتماعی و خانوادگی ظاهر شده است.
داستان فیلم «Ketticè» چیست؟
داستان «Ketticè» در سال ۲۰۱۲ و در شهر پالرمو، سیسیل میگذرد؛ دورهای که ایتالیا تحت تأثیر فضای سیاسی و اجتماعی دوران نخستوزیری سیلویو برلوسکونی قرار داشت. فیلم، داستان جولیو، نوجوان ۱۶ سالهای را دنبال میکند که از زندگی روزمره خود رضایت چندانی ندارد. مدرسه برای او جذابیتی ندارد و چشمانداز مشخصی نیز برای آیندهاش نمیبیند.
ورود کتی، نوجوانی همسنوسال جولیو که اعتمادبهنفس بیشتری دارد، شرایط را تغییر میدهد. میان این دو دوستی نزدیکی شکل میگیرد و رابطهشان به پناهگاهی در برابر یکنواختی زندگی و نگاه قضاوتگر بزرگسالان تبدیل میشود. آنها تلاش میکنند در دنیای خودشان راهی برای تجربه آزادی پیدا کنند؛ دنیایی که در آن مرز میان دوستی، استقلال و نخستین تجربههای عاطفی بهتدریج شکل میگیرد.
تورتوریچی در این فیلم، نوجوانی را تنها بهعنوان دورهای از زندگی شخصیتها روایت نمیکند، بلکه از آن برای پرداختن به شکاف میان نسل جوان و بزرگسالان استفاده میکند؛ نسلی که در تلاش است بدون پذیرش بیچونوچرای قواعد اطرافش، هویت خود را پیدا کند.
مونیکا بلوچی؛ مادری گرفتار در یک نقش اجتماعی
مونیکا بلوچی در «کتیچه» نقش مادر جولیو را بازی میکند؛ زنی از اومبریا که پس از ازدواج وارد خانوادهای اشرافی در سیسیل شده است. شخصیت او در ظاهر از جایگاه اجتماعی مناسبی برخوردار است، اما در زندگی شخصی احساس میکند در چارچوب انتظارات خانواده و جامعه گرفتار شده است.
بلوچی در نشست خبری فیلم، این شخصیت را زنی توصیف کرده که پشت تصویر ظاهراً کامل و بینقص زندگیاش، احساس ناکامی و سرخوردگی پنهانی دارد. او معتقد است این زن بیش از آنکه صاحب زندگی خودش باشد، در حال ایفای نقشی است که جامعه از او انتظار دارد.
یکی از جنبههای جالب این شخصیت، تضاد میان ظاهر اجتماعی او و زندگی واقعیاش است. در برخی صحنهها، این فشارها به شکل موقعیتهایی تراژیک و در عین حال کمیک دیده میشوند؛ از جمله لحظاتی که او در خانه با لباس خواب و دمپایی ظاهر میشود یا در حالی که اطرافش پر از خوراکی است، جلوی تلویزیون به خواب میرود.
این جزئیات به شخصیت بلوچی وجهی انسانیتر میدهند و نشان میدهند پشت ظاهر کنترلشده یک زن از طبقه مرفه، فردی خسته و سرخورده قرار دارد که راه چندانی برای تغییر شرایط خود نمیبیند.
زنی که ارتباطش با خودش و نسل جوان را از دست داده است
یکی از مهمترین ویژگیهای شخصیت مونیکا بلوچی در فیلم کتیچه، رابطه دشوار او با مفهوم زنانگی و هویت شخصی است. این زن به گفته بلوچی، بهتدریج ارتباط خود را با زنانگیاش از دست داده و دیگر برای خودش اهمیتی قائل نیست.
این وضعیت در رفتار و حتی نحوه صحبت کردن او دیده میشود. او اغلب با صدای بلند و لحنی عصبی صحبت میکند و همین رفتار، تنش میان او و پسرش را افزایش میدهد. رابطه مادر و پسر در فیلم در بسیاری از لحظات بر پایه سوءتفاهم و ناتوانی دو طرف در درک یکدیگر شکل گرفته است.
از نگاه بلوچی، این رابطه تصویری از شکاف میان دو نسل است؛ بزرگسالانی که نمیتوانند دنیای جوانترها را بفهمند و نوجوانانی که احساس میکنند والدینشان زبان مشترکی با آنها ندارند. این موضوع در داستان فیلم به یک تعارض خانوادگی محدود نمیشود و بخشی از نگاه تورتوریچی به جامعه و تغییرات نسلی است.
نگاهی به پالرمو در دوران برلوسکونی
انتخاب سال ۲۰۱۲ برای روایت «کتیچه» تصادفی نیست. جیووانی تورتوریچی تلاش کرده فضای اجتماعی و فرهنگی دورهای از ایتالیا را بازسازی کند که از نظر او با نوعی رکود فرهنگی همراه بوده است.
پالرمو هم در فیلم فقط محل وقوع اتفاقات نیست، بلکه بخشی از هویت داستان را تشکیل میدهد. شهر و فضای اجتماعی آن، در کنار روابط خانوادگی و زندگی نوجوانان، تصویری از نسلی ارائه میدهد که در میان میراث نسلهای قبل و تغییرات فرهنگی جدید قرار گرفته است.
در یکی از بخشهای فیلم نیز به بنیتو موسولینی اشاره میشود؛ جایی که یک دختر نوجوان از دیکتاتور فاشیست سابق ایتالیا تمجید میکند. تورتوریچی درباره این صحنه توضیح داده که نمونه مشابهی را در دوران نوجوانی خود دیده و معتقد است چنین رفتارهایی میتواند بخشی از تناقضها و جنبههای عجیب فرهنگ جوانان را نشان دهد.
این اشاره همچنین به فضای سیاسی و اجتماعی دوره برلوسکونی پیوند میخورد؛ دورهای که کارگردان تلاش کرده بازتابهایی از آن را در جهان نوجوانان فیلم وارد کند.
لوکا گوادانینو؛ تهیهکننده «کتیچه»
لوکا گوادانینو یکی از تهیهکنندگان «Ketticè» است و همکاری او با جیووانی تورتوریچی به رابطه حرفهای پیشین این دو بازمیگردد. تورتوریچی پیش از ساخت «کتیچه»، دستیار گوادانینو بود و نخستین فیلم بلند خود، «Diciannove»، را در سال ۲۰۲۴ ساخت.
«Ketticè» دومین فیلم بلند این کارگردان جوان محسوب میشود و حضور گوادانینو در جمع تهیهکنندگان، توجه بیشتری را به پروژه او جلب کرده است. تورتوریچی در این فیلم تلاش کرده روایتی شخصی از نوجوانی و تجربههای نسلی خود ارائه دهد؛ روایتی که هم به روابط خانوادگی میپردازد و هم فضای اجتماعی پالرمو را وارد داستان میکند.
تمجید مونیکا بلوچی از کارگردان و بازیگران جوان
بلوچی در جشنواره لوکارنو از همکاری با جیووانی تورتوریچی نیز تمجید کرده و او را کارگردانی جوان، مصمم و صاحب نگاه شخصی دانسته است. به گفته این بازیگر، تورتوریچی از همان ابتدا میدانسته چه میخواهد و توانسته فیلمی شخصی و متفاوت بسازد.
دو بازیگر نوجوان فیلم، سالواتوره گالینا و راکل تستاگرُسا، نیز از طریق یک فرایند گسترده انتخاب بازیگر، از جمله جستوجوی بازیگران جوان خارج از مسیرهای معمول انتخاب شدهاند. بلوچی بازی این دو را طبیعی و خودجوش توصیف کرده و حضورشان را یکی از نقاط قوت فیلم دانسته است.
حضور بازیگران جوانی که تجربه حرفهای محدودی دارند، به فضای واقعگرایانه فیلم کمک کرده و باعث شده رابطه جولیو و کتی حالوهوایی نزدیکتر به تجربه واقعی نوجوانی داشته باشد.
«کتیچه» در جشنواره فیلم لوکارنو ۲۰۲۶
«Ketticè» در بخش مسابقه بینالمللی هفتادونهمین جشنواره فیلم لوکارنو حضور دارد و برای دریافت پلنگ طلایی رقابت میکند. این فیلم در این جشنواره نخستین نمایش جهانی خود را تجربه کرده است.
هفتادونهمین جشنواره فیلم لوکارنو از ۵ تا ۱۵ اوت ۲۰۲۶ در سوئیس برگزار میشود و «کتیچه» یکی از نمایندگان سینمای ایتالیا در بخش اصلی این رویداد است.
حضور مونیکا بلوچی، دومین فیلم بلند تورتوریچی و نام لوکا گوادانینو در جایگاه تهیهکننده، سه عنصر مهمی هستند که توجه رسانهها را به این اثر جلب کردهاند؛ با این حال، فیلم بیش از هر چیز تلاش میکند روایت شخصی خود از نوجوانی، بحران خانواده و شکاف میان نسلها را ارائه دهد.
