دانکن جونز معتقد است دوران آزادی عمل فیلمسازان مولف در نتفلیکس به پایان رسیده است. کارگردان «Mute» میگوید استریمرها بیش از گذشته به الگوریتمها و سلیقه عمومی مخاطبان تکیه میکنند.
به گزارش هاشورنیوز به نقل از World of Reel، نتفلیکس زمانی با سرمایهگذاری روی پروژههای شخصی فیلمسازان مطرح، جایگاه متفاوتی در صنعت سینما ساخت. با این حال، سیاستهای این شرکت طی سالهای اخیر تغییر کرده است. حالا نتفلیکس بخش بیشتری از تمرکز خود را به پروژههایی اختصاص میدهد که ظرفیت جذب مخاطب گستردهتری دارند.
نتفلیکس از دوران پروژههای پرریسک فاصله میگیرد
نتفلیکس در سالهای گذشته سرمایه قابل توجهی در اختیار فیلمسازان شناختهشده قرار میداد. این سیاست به کارگردانان اجازه میداد پروژههایی شخصیتر و گاهی پرریسکتر را دنبال کنند. فیلمسازانی مانند مارتین اسکورسیزی، آلفونسو کوارون، نوآ بامباک و برادران کوئن در مقاطعی با این استریمر همکاری کردند. نتفلیکس از این مسیر هم اعتبار سینمایی به دست آورد و هم توجه چهرههای مطرح هالیوود را جلب کرد.
با این حال، نشانههای تغییر سیاست این شرکت حالا بیشتر به چشم میآید. نتفلیکس در سال ۲۰۲۵ فیلم «Train Dreams» را در جشنواره ساندنس به دست آورد. این فیلم بعدتر وارد رقابت بهترین فیلم اسکار شد. «Frankenstein» ساخته گیرمو دل تورو نیز یکی دیگر از آثار مهم نتفلیکس در فصل جوایز بود.
این شرکت در سال ۲۰۲۶ نیز فیلم «La Bola Negra» را در جشنواره کن به مجموعه آثار خود اضافه کرد. World of Reel این فیلم را یکی از گزینههای مهم نتفلیکس برای فصل جوایز میداند.
این روند نشان میدهد نتفلیکس در کنار تولید آثار اختصاصی، توجه بیشتری به خرید فیلمهای آماده و پروژههای شکلگرفته در جشنوارهها دارد.
دانکن جونز: آن دوره دیگر تکرار نمیشود
دانکن جونز تجربه مستقیمی از دوره متفاوت نتفلیکس دارد. این شرکت در سال ۲۰۱۸ بودجه قابل توجهی برای ساخت پروژه شخصی او، «Mute»، در اختیارش گذاشت. جونز اکنون برای معرفی فیلم جدیدش «Rogue Trooper» با رسانهها گفتوگو میکند. او در مصاحبهای با IndieWire درباره تجربه همکاری خود با نتفلیکس صحبت کرد.
جونز میگوید هنگام ساخت «Mute» مجبور نشد نگاه و ایده اصلی خود را تغییر دهد. به باور او، فیلمسازان امروز بهسختی میتوانند چنین تجربهای را در همکاری با سرویسهای استریم تکرار کنند. او آن مقطع را دورهای ویژه برای فیلمسازان توصیف میکند. نتفلیکس در آن زمان از کارگردانان میخواست ایدههای مورد علاقه خود را دنبال کنند. جونز نیز از همین آزادی برای ساخت پروژه شخصیاش استفاده کرد. به اعتقاد جونز، فیلمساز بریتانیایی، آن مدل همکاری اکنون تقریباً از بین رفته است.
آیا الگوریتمها تنوع سینما را کمتر میکنند؟
نگرانی اصلی دانکن جونز فقط به نتفلیکس محدود نمیشود. او روند کلی سرویسهای استریم را زیر سؤال میبرد و نقش الگوریتمها را در تصمیمگیریهای تولیدی مهم میداند. جونز معتقد است شرکتها با تکیه بیش از حد بر دادههای مخاطبان، مدام دامنه انتخاب خود را محدودتر میکنند. در چنین شرایطی، موفقیت یک نوع فیلم میتواند به تولید نمونههای مشابه بیشتری منجر شود.
از نگاه او، ادامه این چرخه ممکن است صنعت استریم را به سمت تعداد محدودی از ژانرها، داستانها و بازیگران سوق دهد. در نتیجه، پروژههای متفاوت شانس کمتری برای دریافت بودجه پیدا میکنند.
تغییر مدیریت محتوای نتفلیکس نیز در این روند نقش دارد. دن لین، مدیر بخش فیلم نتفلیکس، پیشتر بر تولید آثاری با تمرکز بیشتر بر مخاطبان تأکید کرده بود. این رویکرد میتواند نشانهای از فاصله گرفتن نتفلیکس از سیاست فیلمسازمحور گذشته باشد.
با این همه، فهرست فیلمهای نتفلیکس برای سال ۲۰۲۶ همچنان نامهای مهمی دارد. «Ray Gunn» از برد برد، پروژه «Cliff Booth» به کارگردانی دیوید فینچر، «Animals» از بن افلک و «Possible Love» ساخته لی چانگدونگ از جمله آثار مورد اشاره World of Reel هستند.
بنابراین بحث اصلی فقط درباره کیفیت فیلمهای آینده نتفلیکس نیست. نتفلیکس زمانی پناهگاهی برای پروژههایی بود که استودیوهای سنتی حاضر به پذیرش ریسک آنها نبودند. حالا دانکن جونز نگران است که الگوریتمها و سیاستهای محافظهکارانه، همین فضای محدود را نیز کوچکتر کنند.
